Op een bepaald moment komt de vraag. Soms zacht, soms onrustig.
Heb ik een roeping tot het priesterschap?
Word ik geroepen tot het religieuze leven?
Of is mijn weg het huwelijk?
Deze vragen kunnen veel innerlijke spanning veroorzaken. Zeker wanneer je verlangt naar duidelijkheid, maar die niet onmiddellijk krijgt.
Johannes Paulus II herinnert ons eraan dat er in wezen één grote roeping is: de roeping tot de liefde. Die ene roeping krijgt concreet vorm in verschillende levensstaten. Het huwelijk is de gewone weg voor de meeste mensen. De gewijde staat, het priesterschap en het religieuze leven zijn uitzonderlijke wegen, maar even reëel.
Hoe onderscheid je nu met vrede? Hoe weet je of die innerlijke onrust werkelijk een roeping is, of gewoon een voorbijgaande gedachte?
Hier volgen vijf sleutels die helpen om met rust en eerlijkheid te onderscheiden.
1. Het eerste verlangen: Gods wil doen
Aan het begin van elke echte onderscheiding staat een eenvoudig maar beslissend verlangen: ik wil Gods wil doen.
Misschien weet je nog niet wat je wilt. Misschien voel je verwarring of zelfs angst. Maar een gezond teken is dat je, ondanks alles, verlangt om te doen waarvoor God je geschapen heeft.
Roeping begint niet bij jouw initiatief. Het is een antwoord op Gods uitnodiging.
Als je je te snel vastklampt aan het idee “ik moet priester worden” of “ik moet religieus worden”, kan dat de onderscheiding blokkeren. Openheid is essentieel.
Zeg liever: Heer, wat wilt U? En geef mij de genade om het te willen.
2. Jezus moet werkelijk de eerste liefde zijn
De roeping tot het gewijde leven is nooit een uitweg.
Men wordt geen priester omdat men geen partner vindt. Men kiest niet voor het religieuze leven uit teleurstelling of angst voor het huwelijk.
Als het verlangen naar huwelijk en gezin sterk en diep geworteld is, is dat meestal geen teken van een roeping tot het celibaat.
In een authentieke roeping groeit het verlangen naar totale toewijding aan Christus geleidelijk. Niet door jezelf te overtuigen, maar als een vrucht die rijpt.
Als je jezelf voortdurend moet forceren of als je hart zich sterk blijft richten op het huwelijk, wees dan eerlijk. God vraagt geen geweld tegen je diepste roeping.
3. De vorming is geen eindpunt, maar een fase van onderscheiding
Sommigen denken dat de roeping definitief vaststaat zodra men een seminarie of noviciaat binnenstapt. Dat is niet zo.
De vorming zelf is een fase van onderscheiding. De roeping wordt uiteindelijk bevestigd bij de wijding of definitieve professie.
Een gezonde vormingsplaats ontvangt kandidaten met vreugde, maar kan hen ook met vrede laten gaan als blijkt dat hun weg elders ligt.
Als iemand tijdens de vorming ontdekt dat zijn roeping het huwelijk is, is dat geen mislukking. Dat is trouw zijn aan Gods wil.
Het doel van onderscheiding is niet “slagen” in het gewijde leven. Het doel is je ware roeping ontdekken.
4. Roeping groeit in vrijheid
Echte roeping kan alleen groeien in innerlijke vrijheid.
Geestelijke begeleiding is essentieel. Regels in een vormingshuis zijn normaal. Maar dwang, manipulatie of angst zijn nooit van God.
Zinnen als “als je weggaat, stel je God teleur” of “als je nu niet kiest, ongehoorzaam je aan God” zijn tekenen van ongezonde druk.
God roept in vrijheid. En alleen een vrije ja is vruchtbaar.
Onderschijding perfectioneert je natuur, ze vernietigt haar niet.
5. Heiligheid maakt je méér jezelf, niet minder
Soms leeft het idee dat je in het gewijde leven je persoonlijkheid moet opgeven.
Dat is een misvatting.
De genade vernietigt de natuur niet, zij verheft en vervolmaakt haar. Dat leert ook Thomas van Aquino.
God schept geen mensen in serie. Zoals Theresia van Lisieux het beeld gebruikte van een tuin met verschillende bloemen, zo is ook de Kerk een plaats waar verscheidenheid schoonheid brengt.
Hoe heiliger iemand wordt, hoe meer zijn unieke gaven tot bloei komen.
Een authentieke roeping maakt je niet uniform. Zij laat je unieke persoonlijkheid juist dieper stralen.
Vrede als toetssteen
De ontdekking van een mogelijke roeping tot het gewijde leven kan onzekerheid en zelfs angst oproepen. Dat is normaal.
Maar een goed geleide onderscheiding, zelfs als zij niet eindigt in een religieuze of priesterlijke roeping, brengt je altijd dichter bij God.
Elke eerlijke onderscheiding is winst.
Want uiteindelijk is dat wat ons leven zin geeft: de wil van God doen.
En waar Gods wil is, daar groeit vrede.
Door:
Juan Diego Escartín
