Prachtig… en soms duizelingwekkend
Vertrouwen op God klinkt mooi. Vroom zelfs. Rustgevend.
Maar wie het werkelijk probeert, weet dat het ook iets anders kan zijn: avontuur, overgave, onzekerheid… en soms zelfs een gevoel van duizeling.
Stel je voor dat je droomt dat je in de lucht loopt. Dat je stappen zet in het niets, zonder vaste grond onder je voeten. Je weet dat je niet zult vallen, maar toch voel je de angst. Je verlangt naar vaste bodem, naar controle, naar iets tastbaars.
Toen ik de volgende video zag, “Seek Beyond” van Audemars Piguet, dacht ik: “Hé, zoiets heb ik gedroomd!”
Maar in diezelfde gedachtegang kwam ik tot een dieper inzicht: dit is hoe het voelt om op God te vertrouwen. Is het mooi? Ja… maar word je er duizelig van? Ook ja.
Misschien is dat wel een beeld van wat vertrouwen op God werkelijk betekent.
Vertrouwen is mooi… maar het geeft ook hoogtevrees
Vanuit de verte klinkt vertrouwen op God eenvoudig. “God heeft een plan.” “God zorgt.” “Laat los.”
Maar in de praktijk voelt het vaak anders.
We willen vaste grond onder onze voeten. Zekerheid. Overzicht. Controle. We willen weten waar we uitkomen voordat we de stap zetten.
God daarentegen nodigt ons soms uit om te lopen zonder dat we alles zien. Om te handelen zonder alle antwoorden. Om te gehoorzamen zonder het hele plaatje te begrijpen.
Dat voelt als lopen in de lucht.
We weten dat Hij ons niet laat vallen. En toch voelen we de spanning.
Waarom vaste grond soms schijnveiligheid is
Wat wij “vaste grond” noemen, is vaak gewoon controle. Plannen die wij zelf bedacht hebben. Zekerheden die wij zelf opgebouwd hebben. Toekomstbeelden die wij zelf ontworpen hebben.
Maar echte zekerheid ligt niet in controle. Ze ligt in relatie.
Wie op God vertrouwt, valt niet in het niets. Hij valt, als het ware, in Gods handen.
Dat betekent niet dat de angst onmiddellijk verdwijnt. Angst is geen teken van ongeloof. Het is vaak juist het teken dat we ons in een zone bevinden waar vertrouwen nodig is.
Je kunt tegelijk weten dat God trouw is, en toch bang zijn.
En misschien is dat wel het begin van een eerlijk gebed.
Een gebed vanuit kwetsbaarheid
Hoe vaak beginnen wij ons gebed met perfecte woorden, in plaats van met waarheid?
Wat als we zouden zeggen:
“Heer, ik weet dat U genoeg bent. Ik weet dat Uw plannen goed zijn. Maar ik voel me niet genoeg. Ik voel angst. Ik begrijp niet alles. Help mij vertrouwen.”
Dat is geen zwakte. Dat is geloof dat volwassen wordt.
Vertrouwen betekent niet dat we geen hoogtevrees voelen. Het betekent dat we ondanks die hoogtevrees blijven lopen.
Zoek verder dan wat je ziet
Vertrouwen op God vraagt ons om verder te kijken dan wat direct zichtbaar is. Verder dan onze onmiddellijke verlangens, verder dan onze comfortzone, verder dan wat veilig lijkt.
Denk aan Jozef.
Toen hij ontdekte dat Maria zwanger was, stond hij voor een mysterie dat hij niet kon bevatten. Zijn wereld schudde. Zijn toekomst leek onzeker.
En toch nodigt God hem uit om verder te kijken dan wat hij zag. Om voorbij de verwarring te kijken. Om te vertrouwen.
Jozef voelde ongetwijfeld heilige vrees. Maar wat hem niet ontbrak, was gehoorzaamheid en trouw. Zodra hij Gods wil begreep, handelde hij.
Hij vertrouwde. En hij deed wat God van hem vroeg.
Dat is geen passieve berusting. Dat is actieve overgave.
Vertrouwen is geen resignatie, maar vervulling
Soms denken we dat vertrouwen betekent dat we ons neerleggen bij minder. Maar in het christelijk leven betekent vertrouwen juist dat we ons openen voor meer.
Meer dan wij zelf hadden bedacht.
Meer dan wij zelf hadden durven dromen.
Meer dan wat wij onmiddellijk begrijpen.
Vertrouwen op God is niet klein denken. Het is hoog mikken. Heel hoog. Tot aan de hemel.
Het is erkennen dat het genoeg is om te zijn wat God van ons wil maken. Niet minder, maar ook niet meer volgens onze eigen maatstaven.
De weg omhoog
Misschien voel jij op dit moment die innerlijke duizeling. Misschien vraagt God je om een stap te zetten die je niet volledig begrijpt. Een keuze. Een roeping. Een vergeving. Een loslaten.
Wees niet verbaasd als je angst voelt.
Vraag liever:
“Leer mij lopen in vertrouwen. Laat mij niet schrikken van de hoogte waartoe U mij roept.”
Want de landschappen die God vanaf daar toont, zijn groter dan alles wat wij beneden konden zien.
Door:
Juan Diego Escartín
